Hadi Aydın, Torul’un Manastır köyünde (şimdiki Demirkapı) doğdu. Babası Recep Bey, annesi Besire Hanım’dı. Gençliğinde ailesinin çalışkan ve sevilen bir ferdi olarak hayatını sürdürürken, beklenmedik bir şekilde rahatsızlandı ve ruhsal davranış bozuklukları göstermeye başladı. Kış aylarında evden çıkarak buz tutmuş derelere ve göllere atlama gibi tehlikeli davranışlar sergiliyordu. Bu huzursuzluk verici durum üzerine babası tarafından Elazığ Akıl Hastanesi’ne götürüldü. Hastaneye iki jandarma eşliğinde giderken, “Benim Başbakan Menderes’ten ne farkım var? Onu da iki jandarma veya polis bekliyor, beni de iki jandarma bekliyor,” diyerek çevresindekileri güldürmeyi başarmıştı.
Hastaneye yatırılırken kendisini muayene eden doktora, “Doktor Bey, aklım başımda. Ben suç işledim. Babam saygın bir adamdır. Cezalandırılmamam için beni buraya getirdi,” diyerek hastaneden kurtulmaya çalıştı. Doktorun, “Hadi, madem suç işledin, vücudunda herhangi bir yara var mı?” sorusu üzerine Hadi, yakasını açtı ve çıplak teni üzerine bağlı kravatını gösterdi. Bu durum karşısında doktor, “Tamam,” diyerek onu hastaneye yatırdı. Bir süre hastanede kaldıktan sonra, “şifa buldu, toplum hayatına uyum sağlayabilir” raporuyla taburcu oldu. Hayatının geri kalanını neşeli, esprili ve sevilen bir ortamda geçirdi. Askerliğini Çıldır’da onbaşı rütbesiyle tamamladı.
Bir gün Torul’un Herek ormanlarında türkü söylerken Gümüşhane Belediye Başkanı Sabahattin Aytaç tarafından fark edildi. Aytaç, “Hadi, seni Gümüşhane’ye götüreyim,” teklifinde bulundu. Böylece Hadi, Gümüşhane’de gündelik işlerde çalışmaya başladı ve günlerini türküler ve sohbetlerle geçirdi. Gümüşhaneliler onu çok sevdi ve sofralarına misafir olarak davet etti. Kendisine para verildiğinde alıyor, istendiğinde ise veriyordu. Paranın onun için pek bir önemi yoktu. Bir gün çevresinden hayvanları yemleyeceğini söyleyerek gittiği samanlıkta kendini asarak yaşamına son verdi. Hadi, evli ve dört çocuk babasıydı.
